Dag 11: Mount Blue Sky in the Rocky Mountains

Vandaag zouden wij naar de Rocky Mountains gaan, maar eerst was het zoals gewoonlijk tijd voor ontbijt. Dit keer bij Buc-ees, een oude bekende uit Texas die sinds kort een vestiging hier in Colorado heeft. Buc-ees staat bekend als de grootste tankstations van Amerika (en de schoonste toiletten in een tankstation van Amerika, maar dat geheel terzijde). Toen wij er na een uurtje rijden arriveerden waren de kids seer excited toen zij al het lekkere eten zagen. Er werden constant en met een hoop herrie verse bbq-brisket sandwiches gemaakt. Nadat iedereen het mandje met onbtijt had gevuld gingen we snel weer naar de auto om te ontbijten. Het was allemaal even heerlijk (behalve de fried-chicken sandwich), wel kwam ik erachter dat net zoals je nooit op een lege maag boodschappen moet doen je ook nooit op een lege maag naar Buc-ees moet gaan. Wat hadden wij veel eten gekocht, brisket sandwiches, turkey sandwiches, steak burrito;s banana-pudding, tater-tots, key-lime-pudding en nog veel meer. Oh ja en een T-shirt en een magneet. Nadat we ons best hadden gedaan zaten we allemaal overvol. Gelukkig had Gereny ook nog een roastbeefsandwich (die nu een dag later nog steeds onaangebroken op ons wacht) voor de lunch mee. Nu was het echt richting Rocky Mountains waar we ongeveer om 1 uur aankwamen, Ik had een zware after-breakfast dip dus ik moets eerst even een kleine power-nap doen. Hierna gingen we naar het vistorcenter waar we wat informatie kregen over Mount Blue Sky, die tot een paar maanden terug nog Mount Evans heette. Het was ongeveer een kwartier rijden naar de ingang van de weg naar Mount Blue Sky, een weg die bekend staat als de hoogste verharde weg van Noord Amerika, de weg bereikt een hoogte van maar liefst 4350 meter. Onze eerste stop was bij Echo Lake, een meer aan de voet van de berg. De volgende stop was bij Lake Summit. Hier maakten we iets opmerkelijks mee, we zagen een bever onder een (andere) auto en ineens was die weg. Hij had zich dus vastgeklampt aan de onderkant van die auto. Heel gevaarlijk, niet alleen voor de bever al de auto weer ging rijden maar ook voor wat hij allemeel kan doorknagen onder die auto. Shivana was zo vriendelijk om de bestuurder van de auto te waarschuwen en na het maken van een hoop bombarie koos de bever het hazenpad. Dat was onze eerste bever van de dag. Ook hadden we op weg naar deze plek al een wat wilde berggeiten gezien, hier waren er nog meer. Met Ennie heb ik een mooie wandeling langs het meer naar en mooi uitzichtpunt over het dal gemaakt. De kinderen vonden het te koud dus zij bleven in de auto. Het was hier ontzettend mooi en we zagen nog meer bevers (sommige poseerden zelfs) en berggeiten. Terug in de auto het laatste stukje naar de top. De weg werd hier echt kronkelig en smal en soms zag je niets anders voor je dan de diepte onder je. Best wel heel spannend dus, vooral als twee auto's elkaar passeerden, terwijl er op de hele weg geen vangrail te bekennen was. Ook zagen we steeds meer sneeuw langs de weg. Eenmaal boven hadden we een beetje pech, van de Blue Sky die de naam van deze berg ons beloofde was helemaal niets te zien, sterker nog het begon te hagelen dus we konden behalve een grijze dichte lucht helemaal niets zien. We zijn dan ook niet lang op de top gebleven (het was er ook stervens koud op bijna 4,5 km hoogte en ook de lucht die we moesten ademen was erg ijl) en hebben de trail naar de echte top aan ons voorbij laten gaan. We hernoemen de berg als "Mount Grey Sky. Naar beneden rijden was nog spannender dan naar boven omdat het nu hagelde en de weg wat gladder was, maar we hebben het overleefd. Eenmaal beneden was ik wel doodop en heb ik weer een powernap moeten doen voordat we verder konden. Natuurlijk hebben we het bijbehorende toeristiche plaatsje (Idaho Springs) nog even bezocht en hier een korte wandeling door de Main Street gemaakt, waar we vooral souvenierwinkels en restaurants troffen. Eten deden we hier niet want er stond eindelijk weer een keer rijst voor ons op het programma. Dit bij een chinees buffet restaurant die maar ietsje beter was dan de vorige in Casper. Niets dus om over naar huis te schrijven (al doe ik dat bij deze wel) maar gelukkig wel een licht stijgende lijn. Als ik de kids moet geloven was het meest indrukwekkende hier de chocolade fontein. Na het eten gingen we (op mijn verzoek) nog even langs Bass Pro Shop. Ik dacht hier alleen een beetje rond te kijken maar ik ben hier zowaar in het shoppen geslaagd. Wat een winkel zeg, alles wat de outdoor-liefhebber nodig heeft. Ik heb een zwager die hier heel gelukkig zou worden want ik heb een vis-afdeling gezien waar gewoon een hele Albert Heijn XL in zou passen. Er waren zoveel hengels  dat wanneer je met allemaal zou hebben gevist je de rest van je leven Huggies zou moeten dragen. Het was echt een indrukwekkende winkel waar ze ook tenten, boten en heel veel jachtwapens en amuntie verkochten. Maar dat is niet waar ik de deur mee uitliep, wel met een pet, twee polo's (eentje als verjaardagscadeau van mijn lieve dochter) en een nieuwe winterjas :). Na Bass Pro Shop reden we binnendoor terug naar ons hotelletje waar we ongeveer om 9 uur s'avonds aankwamen. Zoals inmiddels gebruikelijk moest Shivana rennen voor een number 2. Morgen onze laatste dag in Denver.