Dag 17: Cliff Palace & May Palace (AKA Plee Palace)

Vandaag was een uitslaapdag. Dit omdat de tour die wij geboekt hadden in Mesa Verde National Park pas om 14.00 uur was. We hebben dus heel rustig aan gedaan en hebben pas tegen een uurtje of 10 onze hotelkamer verlaten. Omdat we wel een ontbijtje konden gebruiken was onze eerste stop Denny's. Daar hebben we onze energie reserves weer goed aangevuld, al was onze serveerster niet de allersnelste.... Hierdoor hebben we iets langer bij Dennys gezeten dan we van plan waren. Na het ontbijt reden we dan ook direct naar Mesa Verde NP. Dit nationale park is bijzonder omdat er (naast schitterende natuur zoals in elk Nationaal Park) nog oude woningen van de voorouders van de native americans te bezichtigen zijn. Deze woningen werden ooit onder de rotskliffen gebouwd en om ze van dichtbij te kunnen zien moet je van te voren een cliff-dwelling tour (klifafdalingstour) boeken. Zo een cliff dwelling hadden wij natuurlijk geboekt en wel om de Cliff Palace te gaan bezoeken. Cliff Palace is het grootste voormalig woongebied in Mesa Verde en bestaat uit 23 Kiva's (ceremoniele kamers) en 150 normale kamers. Cliff Palce werd vooral bewoond tussen 1190 en 1260 en werd (zo denkt men) rond 1300 verlaten vanwege klimaatverandering (aanhoudende droogte). 

Om dit alles te zien wilden wij zeker op tijd zijn voor onze tour en bij onze eerste stop bij het Vistor Center werd ons dan ook op het hart gedrukt hier gelijk heen te rijden omdat het wel erg druk kon zijn op de wegen in het park. Van deze zogenaamde drukte hebben we weinig gezien, in 45 minuten reden we vloeiend naar het startpunt van onze tour waar we dus een klein half uurtje te vroeg aankwamen. Al van bovenaf gezien was de Cliff palace heel indrukwekkend maar toen de tour eenmaal begon en wij door hele smalle rotsopeningen er langzaam naar toe afdaalden werd het steeds indrukwekkender. We hebben er echt van genoten om de Cliff Palace van dichtbij te zien en de uitleg van de gids te horen over hoe de mensen hier ruim 7 eeuwen geleden leefden (en wie zei dat Amerika geen geschiedenis of cultuur heeft). Cliff Palace wordt door de native Americans van nu nog steeds als heilige grond gezien en zij komen hier nog steeds regelmatig samen voor hun rituelen. Zoals verwacht was de klim terug omhoog zwaarder dan naar beneden, desalnietemin hebben we de klim omhoog alle 4 met verve volbracht. Weer boven hebben we de auto gepakt om de andere uitkijkpunten in het park te bezoeken. We (Ennie en ik) hebben zo hele mooie uitzichten over de canyon gezien en soms zagen we onder de kliffen aan de overkant dan ook wat (kleinere) kivas. 

Na Mesa Verde national Park hebben we de Historic Main Street van Durango (de plaats waar wij slapen) bezocht. Omdat het zondag was, waren er veel winkeltjes dicht en de winkels die open waren, waren vooral souvenierwinkeltjes. De receptiemedewerker van ons hotel had ons gezegd dat het centrum nog drukker en gezelliger dan dat van Santa Fe was, maar blijkbaar houden de mensen hier (net als de mevrouw in het Visitor Center van Mesa Verde die zei hoe druk het park wel niet was) erg van overdrijven, blijft toch Amerika. Wat wel heel leuk was, is dat we de stoomtrein die rijdt van Durango naar Silverton langs zagen rijden en dat alle passagiers naar ons zwaaiden. De souvernierwinkeltjes waren zoals alle souvenierwinkeltjes zijn waardoor we het al snel tijd vonden worden voor het avondeten. 1 probleempje, Gereny moest nodig een nr 2 maar hij zei dat hij wel in het restaurant zou gaan. Vandaag zouden we chinees gaan eten bij May Palace.  Echter eenmaal in May Palace was hij zo overweldigd door het heerlijke menu en daarna de zalige chinese schotel die voor zijn neus stond te dampen dat hij niet meer aan zijn nummer 2 dacht. We hebben allemaal heerlijk chinees gegeten, er waren sint jacobsschelpen, garnalen, beef, kip, nasi, bami, en alles even heerlijk. Toen Gereny zijn portie bijna helemaal naar binnen had gwerkt kon hij de boel niet langer ophouden en liep hij toch maar de trail naar de wc, waar hij vervolgens eer uur bleef. Het personeel van het restaurant kwam zelfs vragen waar ons 4de groepslid ineens was gebleven omdat ze hem misten. Toen ze begrepen dat hij op de WC was, grapten ze zelfs dat hij meer ruimte was gaan maken om verder te kunnen eten. Iedereen in het restaurant was op gegeven moment wat lacherig over Ger zijn absentie. Toen hij weer terug kwam was hij niet lacherig want hij vertelde dat de WC niet meer doorspoelde, zo een grote lading kon het toilet duidelijk niet aan. We hebben dan ook snel afgerekent en zijn daarna bijna hollend, steeds achterom kijkend of er geen boze chinees achter ons aankwam, naar de auto verkast. In de auto kwam Shiv erachter dat ze dezelfde symptomen als Gereny ervaarde. Snel dus naar het hotel waar we erachter kwamen dat er iets heel besmettelijks rond ging want Shivana had haar bil nog niet op de bril gezet of het was mijn beurt voor nr 2-weeen. Hierdoor heeft het gezegde "ben je nou helemaal van de pot gerukt" een vrij letterlijke betekenis voor ons gekregen. Nadat Shiv en ik allebei waren verlicht hebben we nog een wandeling naar een nabij gelegen supermarkt gemaakt. Shiv kocht hier rainbowcake, we kochten een yogurtje voor Ennie en een literblik met een lekkere alcoholische Arnold Palmer voor mij. Dit moet ik trouwens nooit meer drinken voor het slapengaan want volgens horen zeggen heb ik gesnurkt als de stoomtrein van Durango naar Silverton. Ach, dan hoeven we die niet meer te pakken morgen, scheelt weer $$$. Wij gaan dan wel met de auto naar Silverton. Dan hopelijk een iets smakelijker blog.