Dag 19: Arches National Park (een dag om nooit te vergeten)

Vandaag moesten we echt vroeg op staan omdat we een permit hadden waarmee precies om 9 uur het park in mochten. Omdat 9 uur precies 9 uur is (en niet 1 voor negen uur of 1 na 9 uur) waren wij precies om 9 uur bij de ingang van het park. Na het laten zien van onze permit zijn we als eerst zoals gewoonlijk naar het vistor center gereden. Hier hebben we kort rond gekeken en daarna gingen we de auto weer in. Op weg naar onze eerste trail. Het idee was om deze trail te lopen en daarna terug te gaan naar Moab (in 10 minuutjes) voor onze brunch. Onderweg kwamen we nog wel langs twee mooie uitkijkpunten, Park Avenue en Balanced Rock. Hierdoor kwamen we tegen 10 uur bij het beginpunt van onze trail aan. De trail was een wandeling naar Delicate Arch. Delicate Arch is het symbool van Utah dus deze Arch (natuurlijke rotsboog) wilden wj in ieder geval zien. De trail zou 1 tot 1,5 uur duren voor een afstand van ongeveer 5 kilometer.

De trail begon goed, het eerste stuk was vooral vlak en dalend, maar al snel werd het veel stijler. Ennie bleef hierdoor steeds meer achter. Toen we aankwamen bij een rotswand die heel stijl omhoog liep en bovendien over een behoorlijke afstand, zagen we allemaal dat dit voor Ennie wat teveel zou zijn. Ik heb haar toen de autosleutel gegeven zodat zij terug kon gaan naar de auto en ik ben alleen verder gegaan (de kinderen waren inmiddels al boven aan de rotsen). Toen ik vrijwel uitgeput van de klim ook bovenaan kwam wachten de kids daar op mij en zijn we samen verder gelopen. Omdat we toen pas halverwege waren, was het nog best een stukje lopen, in ieder geval hadden we het ergste deel (de rotsklim) achter de rug. Net toen wij dachten dat er geen einde aan deze trail zou komen liepen wij het hoekje om bij weer een rots en zagen wij ineens de Delicate Arch voor ons. Hij was adembenemend mooi, echt prachtig mooi. We hebben vanuit alle hoeken foto's gemaakt, van afstand, vlak er voor er in en ga zo maar door. Hij was zo mooi.....Toen we hiermee klaar waren zijn we rustig in een schaduwplekje gaan zitten om ons voor te bereiden op de reis terug. Toen we terug liepen hebben we op nog wat mooie plekjes fotos gemaakt. Hier hadden we nu wel energie voor want de terugreis ging verassend snel. Toen we richting de rotsafdaling liepen kregen we ineens de schrik van ons leven, onder een boom zittend zagen we ineens.......mama. Ze was in haar eentje toch de rots opgeklommen omdat ze zo graag ook de trail wilde lopen. Ze was hierdoor alleen wel behoorlijk gesloopt. Omdat ze hiermee het veruit zwaarste deel van de trail al achter zich had heb ik haar een klein beetje overgehaald om dat toch naar het einde door te lopen, om ook de Delicate Arch te zien. Dit had ik achteraf misschien beter niet kunnen doen. De kids hadden zowiezo geen zin om nog een keer om te draaien dus zij liepen door naar de auto en ik vergezelde Ennie naar de Delicate Arch. Dit was heel zwaar voor haar en om de 200 meter moest ze stoppen om uit te rusten in de schaduw. Mede dankzij de motiverende woorden van alle voorbijgangers (almost there, so worth it and so on) Heeft Ennie (en ik voor de twede keer) zowaar de tocht naar de Delicate Arch volbracht. Het viel niet mee, maar we waren er samen (en als we dit samen kunnen, kunnen we alles!!). Alleen moesten we wel nog terug. Terwijl de kinderen (zo hoorde ik later van hen) in 25 minuten terug waren gelopen, deden wij er nu nog langzamer over dan op de heenweg. Steeds moest er worden uitgerust in de schaduw en steeds langzamer werd er vervolgens gelopen. Dat het iniddels rond de 40 graden was hielp ook niet bepaald. Toen we ongeveer 5 minuten van de parkeerplaats waren (al wisten we dat niet) zakte Ennie door haar hoeven en kon ze echt niet verder, ze ging zitten onder een rots en iedere keer als ze opstond trilden haar benen te erg om verder te kunnen lopen. Nadat ze hier ongeveer een kwartier onder de rots zat kwam ineens Gereny te voorschijn. Hij was teruggelopen omdat hij en Shiv zich zorgen maakte. Bleek dat het al twee uur geleden was dat wij afscheid van elkaar hadden genomen. Omdat Ennie dringend behoefte had aan suiker vroegen we Ger om een blikje hawaian punch uit de koelbox (in de auto) voor haar te brengen. Omdat het niet anders kon is Ger dit toen gaan halen. In de rugtas had ik gelukkig nog sour worms (snoepjes) van de Action uit NL. Ennie moest gewoon wat zoets hebben want we hadden die ochtend (door onze vroege entree) niets gegeten, want na deze suikerboost kon Ennie langzaamaan weer een beetje lopen. Toen na de eerste stapjes ook Gereny en Shivana weer aan kwamen lopen met het zoete drankje keerde er gelukkig genoeg energie terug in Ennie haar lichaam om terug naar de auto te lopen. Totale schade: 8 flessen water, 1 blikje hawaian punch, 2 fruit worms en een trauma 4 life. Omdanks dit alles ben ik wel ontzettend trots op Ennie dat ze toch de hele trail heeft gelopen, maar het scheelde niet veel of het was dit keer echt fout gegaan. Geleerde lessen:

* Water is belangrijk in dit droge 40 graden plus klimaat, maar met alleen water kom je er niet. We hadden echt moeten ontbijten.

* Ennie mag geen trails meer lopen als ze: of zwaar zijn of langer zijn dan 2,5 km.

Eenmaal in de auto zijn we direct naar Moab gereden. Inmiddels was het als half 3 en we dachten als brunch lekkere fruitschotels en gegrilde kip te halen in de supermarkt, maar beiden waren helaas op. We zijn toen maar naar Wendy's gereden alleen was deze Wendy's in tegenstelling tot de vorige heel slecht. Ik geloof dat Shiv en ik 1 kipnugget hebben gegeten, Ennie alleen wat friet en Ger wel gewoon een burger. Waarschijnlijk waren we ook over onze honger heen. We zijn toen maar lekker gaan zwemmen in het hotel en daar zijn we alle vier helemaal van opgeknapt. Ook voor de kinderen was het een traumatische ochtend geweest, zij hebben zich behoorlijk zorgen gemaakt om mij en Ennie. Na het zwemmen zijn we lekker gaan douchen.

De kinderen hadden voor vandaag genoeg van Nationale parken, maar Ennie en ik wilden de overige Arches nog (van veilige afstand) zien. De kids zijn daarom blijven chillen en zwemmen in het hotel en Ennie en ik reden terug naar Arches NP. Daar hebben we de Skyline Arch, Window Arch en de Double Arch (toch nog een heeeel klein trailtje) nog bewonderd. ook ben ik nog even alleen naar de Tunnel Arch gewandeld. Alle arches waren spectaculair. We zijn ook nog even naar het lookout point van de Delicate Arch gereden maar we stonden daar op zo een afstand van de arch dat zelfs Ennie blij was dat ze hem eerder vandaag (ondanks alle struggles) van dichtbij in zijn volle glorie had gezien. Na deze romantische tocht samen door Arches NP zijn we de kids gaan ophalen bij het hotel voor het avondeten. Dat bestond vandaag uit pizza's en boneless wings (en mijn nieuwe favoriete drankje Mountan Dew). Nadat de buikjes weer rond waren gegeten hebben we Ger bij het hotel afgezet (hij had er genoeg van) en hebben Ennie, Shiv en ik nog gwandeld in Moab. Het was ontzettend gezellig, heel veel souvenierwinkeltjes waren nog open het was een zwoele avond. Ik heb zelfs nog een Moab magneet gescoord en we hebben een ijsje/drankje gehaald in een Mexicaanse ijssalon. Met ijsjes/drankjes in de hand zijn we teruggewandeld naar het hotel. Ik denk dat iedereen na deze intensieve dag heel snel in dromenland verkeerde.