Dag 8: de Badloes in the Badlands

Vandaag stond er weer een nationaal park op het programma. Badlands National Park. Na het skippen van het hotelontbijt, waar we dankzij de bagels van gisteren allemaal al foega van zijn, reden we in een uurtje naar het plaatsje Wall. Dit gehucht, vlakbij de ingang van Badlands, is dankzij een drogisterij uitgegroeit tot een toeristiche atractie. Hier zit namelijk Wall Drug. Het schijnt dat er op de hele wereld reclameborden staan met de afstand tot Wall Drug, zelfs in Amsterdam heeft zo een bord gestaan. Hoe dichterbij we kwamen, hoe talrijker de borden langs de weg met Wall Drug reclame. Wall Drug is dus van oorsprong een drogisterij maar tegenwoordig veel meer dan dat. Er was een grote binnenplaats (met speelplaats), een winkel met cowboy-kleding, een kerk, een restaurant, een souvenierwinkel, een arcade, een speelgoedwinkel, een shooting-gallery en nog veel meer, allemaal onder het dak van Wall Drug. Ook staan ze hier bekend om altijd gratis ijswater en 5 cent voor een kop koffie. Op deze plek hebben wij, naast het rondneuzen, ook het onbijt genuttigd. Ger een cheeseburger, Ennie toast n eggs, Shiv een chilli dog (uit de snackbar die ook in het pand zat) en ik (om 11.00 uur) een hot beef sandwich die ik niet geweldig vond (smakeloze roastbeef) maar Shiv vond hem geweldig. Ook heeft Ennie hier nog twee coasters gevonden die passen bij onze 2 coasters uit Texas. Na twee uurtjes hier te hebben doorgebracht vervolgenden wij onze weg naar Badlands National Park. Dit was nog maar 10 minuutjes toen waren we al bij de ingang. Gelijk na de ingang kwamen we bij een overlook die onze monden liet openvallen van al het natuurschoon dat we zagen. Het leek hier op de canyons van Utah en Arizona maar dan met hele andere kleuren. Het was prachtig en de foto's doen zoals gewoonlijk geen recht aan wat we hebben gezien. Hierna reden we naar het visitors center met af en toe een stop om het uitzicht te bewonderen. Bij het visitor center hebben we drinken (of eigenlijk ijsjes en magneet) ingeslagen en hierna reden we naar onze trails. De eerste twee trails, the Door trail en the Window trail waren relatief eenvoudige vlakke trails maar de derde trail van de dag was oei oei oei. Dit was de Notch trail, deze begon net als de andere trails eenvoudig en vlak maar ineens kwamen we bij een ladder van een metertje of 30 hoog. Dat was nog best een klim om boven te komen en Ennie heeft dit dan ook maar niet gedaan. Eenmaal boven in de Canyon liepen we langs een smalle rotsrichel naar het einde van de trail waar ons een fantastisch uitzicht wachtte. Hier hebben we even uitgerust en toen weer snel terug want het was er erg warm. Helaas moesten we om af te dalen van de ladder wel even in de rij staan omdat die bobbo's van een Amerikanen allemaal als schildpadden van de ladder naar beneden gaan. Ik denk dat we zeker 10 minuten in de gloeiende zon hebben staan wachten op onze beurt, de rest van de rotsen om ons heen afspeurend of er geen snellere weg naar beneden was (was er wel maar niet veilig helaas). Eenmaal onze beurt waren we echt in 3 tellen beneden. Terug in de auto ook weer met Ennie herenigd was er nog even paniek, de kids hadden voor de afdaling hun telefoon aan mij gegeven en ik miste die van Shivana, hij zat ineens niet meer in mijn rugtas. Gelukkig bleek dat deze ook nooit in mijn rugtas had gezeten want hij zat in mijn broekzak :). Omdat we allemaal erg dorst hadden en het water dat we hadden meegenomen al op was gingen we weer terug naar het Visitor Center voor drinken (ja dit keer wel echt voor drinken). Hier hebben we een heerlijke koude pop genuttigt. Toen weer de auto in om terug te rijden naar Rapid City voor een bijzondere avond. We gingen namelijk naar Fort Hays voor een echt cowboy-diner bij de Fort Hays Chuckwagon Dinner and Show. We arriveerden hier iets na half 6 en als eerst moest ik nog onze gereserveerde kaartjes ophalen. Daarna hebben we een beetje op het terrein rondgekeken, in het winkeltje en op de filmset van Dances with Wolfs (ja die was hier ook, oorspronkelijk lag de set 16 mijl hiervandaag maar in de jaren 90 is deze verhuist naar deze plek om zo de originele opzet van de filmset voor altijd te behouden (zoals het hoort voor een 7-voudig oscar winnaar). Kevin hebben we er overigens niet meer gezien. Ongeveer kwart over 6 mochten wij al aan tafel, lange picknicktafels in een zaal met honderden Amerikanen (weinig niet-Amerikanen en behalve wij helemaal geen mensen met een kleurtje). Ik heb nog nooit zo een efficiente manier van honderden mensen voeden gezien. Er werd eerst uitgelegd hoe de rij werkte en vervolgens had je in een oogwenk je eten. De enige keuze die je zelf moest maken was brisket or chicken. Verder kreeg iedereen een baked potato, cowboy-beans, applesauce, een biscuit en een stuk cake. Vooral de brisket was heerlijk maar ook van de cake heb ik gesmuld. We hebben hier echt lekker gegeten uit onze tinnen borden (en tinnen cups met lemonade). Na het eten begon het optreden. Het was een band die allemaal oude country songs speelden en ook wat modernere rock n rol songs. Het was echt super leuk en gezellig, vooral het gedeelte waarin het publiek werd gevraagd om mee te zingen met de refreinen. De absolute ster van de show was een 84-jarige baas die de viool bespeelde, hij was zo vitaal en kon nog zo ontzettend snel zn fiddle bespelen, fantastisch. Na deze supergezellige activiteit (die, hoe kan het ook anders met een nummer om alle militairen ed te eren, waarbij iedereen ging staan en er een grote Amerikaanse vlag het podium op kwam) zijn wij naar de auto gelopen om als eerste (zonder file) het parkeerterrein te verlaten. We hebben toen Ennie en Ger bij het hotel afgezet (voor nr 2) omdat Shivana nog naar Walmart wilde. Eenmaal daar merkte ik dat ik hier eigenlijk te moe voor was. We hebben het dus niet laat gemaakt, Shiv kocht hier slaap-T-shirts en wat lekkers en toen was het echt genoeg voor deze dag. Snel naar het hotel en onder de wol. 11 uur ging het licht uit. Morgen naar Denver, Colorado.